ORDINA BLOGT

De toenemende technologische afhankelijkheid

“Ja… ik zie hier een slootje, aan mijn linkerkant… Ik rijd nu langs de McDonalds… Links zie ik een bordje met en straatnaam… Klopt het dat ik nu een viaduct onderdoor rijd? ….oh, moet ik Utrecht juist inrijden… Wacht, ik keer hier wel even om…”

  • Rik Groot
  • 26 april 2012

Verloren zonder technologie

Bovenstaande quotes zijn zomaar een aantal dingen die ik over de telefoon geroepen heb terwijl ik naar mijn plaats van bestemming werd geloodst. Het netwerk van Vodafone lag eruit en ik voelde me reddeloos verloren (gelukkig had ik een telefoon met KPN bij me). Hoe ben ik in deze situatie verzeild geraakt?
 
Ik stapte laatst in de auto naar een  bedrijf in de buurt waar ik alleen het adres van had. Normaal gesproken geen enkel probleem voor mij en mijn smartphone. De verbinding lag eruit. “Geen punt,” dacht ik. “Ik werk nu toch al een tijd in Utrecht dus ik kan ongetwijfeld mijn bestemming vinden.” Dertig minuten later realiseerde ik mij dat mijn routekennis minder optimaal was dan verwacht en dat resulteerde in bovenstaand gesprek. Na veel pijn en moeite kwam ik dan toch eindelijk aan op de plaats van bestemming waar ik uitgelachen werd door mijn collega’s.

De technologische evolutie

Waarom is bovenstaand verhaal nu zo van belang? Ik realiseerde mij ’s avonds thuis het volgende: hoewel ik niet opgegroeid ben met smartphones voel ik me blijkbaar toch reddeloos verloren zonder. Het is een extra zintuig  waar ik niet meer zonder kan. Ik heb zelfs het tijdperk van de kaarten, stratenboeken en routeplanners nog bewust meegemaakt, maar toch denk ik tegenwoordig geen seconde meer na over het van te voren plannen van mijn route. Ik stap gewoon de auto in en vetrouw op mijn smartphone die mij altijd netjes naar de plaats van bestemming leidt.

Technologische verwachtingen nemen toe

Als ik nu even terug denk aan de collega’s die mij uit lachten, realiseer ik mij dat zij allen tenminste één generatie ouder zijn dan ik. Voor hen is het raar dat ik de weg zonder smartphone niet kan vinden. Als ik hier zelf hier (generatie Y) al zo’n hinder van ondervind dan is het zeer waaschijnlijk dat dit zeker ook zal gaan gelden voor Generatie Z; de generatie die is opgegroeid met het WWW. Deze generatie doet momenteel hun intrede  op de arbeidsmarkt terwijl de meeste werkgevers één tot drie generaties ouder zijn.
 
De verwachtingen van deze nieuwe arbeidskrachten zullen volkomen anders zijn dan die van de eerdere generaties. Zullen deze werknemers tevreden zijn met de mobiele telefoon die ze krijgen vanuit of zal hun eigen mobiele telefoon veel meer kunnen? Dit is uiteraard een voorbeeld van Bring Your Own Device. Uiteraard zullen zich in de toekomst nog talloze andere voorbeelden aandienen, denk aan fysieke aanwezigheid, het gebruik van social media et cetera. Hoe zullen de werknemers van de toekomst de weg vinden binnen het bedrijf als de maatstaven waarmee zij meten compleet anders zijn dan de maatstaven van het bedrijf? Is jouw organisatie al klaar voor deze toenemende mate van technologische afhankelijkheid?
 
Hoe denken jullie hierover? Moeten de nieuwe werknemers zich aanpassen aan de organisatie of zal de organisatie zich moeten aanpassen aan de nieuwe generatie?