ORDINA BLOGT

"Misleiding" via Twitter campagne van Nike?

Nike is het eerste bedrijf in Engeland waarvan zijn Social Media campagne is verboden door de Britse reclameraad, berichte de website van de Engelse krant The Guardian op 20 juni. Maar is dit ook terecht?

  • 29 juni 2012

Sponsoring door Nike

Nike is één van de grootste kleding sponsoren in het voetbal. Zo is Nike onder andere sponsor van voetbalclubs als Manchester United, Arsenal, PSV, FC Barcelona, JuventusInter Milan en ook ons Nederlandse elftal. Naast voetbalclubs sponsert Nike ook diverse individuele voetballers zoals Wayne Rooney, Christiano Ronaldo, Andrés Iniesta, Gerard Pique en Jack Wilshere. Doordat Nike ook individuele voetballers sponsort hebben ze de mogelijkheid om op een frequentere manier in contact komen met voetballiefhebbers over de gehele wereld. Verder zijn een hoop voetballers iconen voor voetballiefhebbers over de gehele wereld en kan daarom leiden tot meer verkopen. Dit is een mooie vorm van celebrity endorsement. Als Cristiano Ronaldo namelijk nieuwe schoenen heeft, zijn er een hoop liefhebbers die dezelfde schoenen moeten hebben.

De “misleiding”

Waarschijnlijk staat er in het contract dat Nike met individuele sporters heeft dat de sporters, ook gebruikt mogen worden in reclame campagnes. Daar is in principe natuurlijk niets mis mee, want je identificeert je waarschijnlijk een stuk meer met een individuele voetballer, dan een club. Echter heeft Nike met de campagne Make it Count voetballers gevraagt om net na de jaarwisseling in 2012 een tweet te versturen met hierin de hashtag #makeitcount. Het ging in dit geval over Jack Wilshere en Wayne Rooney. Deze laatste heeft inmiddels al meer dan 4,3 miljoen volgers, waardoor deze uitingen ook een groot bereik hebben. De Britse Reclameraad redeneerde in dit geval omdat mensen op Twitter een groot aantal berichten per dag lezen het extra duidelijk moet zijn dat het hier om een reclame campagne gaat.  “We vonden dat de verwijzing naar Nike niet prominent was en gemist kon worden,” zegt de raad. “Het werd uit de tweets niet duidelijk dat het ging om marketingberichten van Nike.”

Andere voorbeelden

Dit zijn overigens niet de enige voetballers die in problemen zijn gekomen na het doen van een reclame uiting. Zo ging Nicklas Bendtner tijdens het Europees kampioenschap in de fout door de naam van zijn individuele sponsor te vermelden op een boxershort die hij liet zien nadat hij een doelpunt gescoord had. Volgens de UEFA was er hier sprake van sluikreclame waarna Bendtner een schorsing kreeg van één duel en een boete van €100.000.
 
Rio Ferdinand werd eerder dit jaar betaald door snoepmerk Snickers, om vijf tweets te versturen waarbij in de laatste tweet @snickersUK werd genoemd. Na het versturen van deze tweets kwamen er hierover twee klachten binnen bij de Britse Reclameraad. Deze oordeelde echter dat er in dit geval geen sprake was van misleiding omdat alleen in de laatste van de vijf tweets een referentie naar Snickers zat.

De grens?

Deze gevallen laten zien dat merken steeds meer de grens opzoeken om ervoor te zorgen dat zij het geinversteerde bedrag weer terug kunnen verdienen. Maar het blijft in mijn optiek een grijs gebied omdat niet duidelijk is wat nu wel mag, en wat misleiding is. Daarom zullen er meer cases nodig zijn om te bepalen wat de grenzen zijn.
 
Waar ligt volgens jou de grens tussen acceptabel en misleiding via Social Media?