ORDINA BLOGT

De projectmanager wears Prada?

Gisteren was die fantastische film ´The devil wears Prada´ weer op TV.

  • Frank Oeben
  • 4 oktober 2012

Plot volgens Wikipedia:
 
Andrea 'Andy' Sachs (Anne Hathaway) heeft moeite om een eerste baan te vinden als journaliste. Bij gebrek aan betere opties solliciteert ze bij het modetijdschrift Runway, waar ze de tweede assistente wordt van hoofdredactrice Miranda Priestly (Meryl Streep). Het werk is weinig journalistiek, maar Andy hoopt met Runway op haar cv deuren te openen naar betere opties.
 
Priestly blijkt een ramp om voor te werken. Zij eist dat iedereen zich naar al haar grillen buigt iedere keer dat ze spreekwoordelijk met haar vingers knipt. Met een betere toekomst ten doel, zet Andy niettemin alles op alles om te voldoen aan de onmogelijke eisen van de hoofdredactrice en in de smaak te vallen bij haar snobistische werknemers: eerste assistente Emily (Emily Blunt) en ontwerper Nigel (Stanley Tucci). Terwijl ze steeds meer tijd aan haar werk besteedt, verwaarloost ze haar vriend Nate (Adrian Grenier) en hun vrienden Lily (Tracie Thoms) en Doug (Rich Sommer). Zelf heeft ze dit amper door. De avances van de aantrekkelijke en gerespecteerde journalist Christian Thompson (Simon Baker) maken dat Andy haar prioriteiten totaal uit het oog dreigt te verliezen.
 
Prachtig natuurlijk. Maar nu komt de link naar PMO.

Toen wij anderhalf jaar geleden startten met onze PMO-praktijk hebben we een aantal 'klasjes' ingericht, met aan het einde van de opleiding een presentatie van een casus. Tijdens een van die sessies, waar het ging over de rol van PMO en het bijbehorende imago, riep een van de toehoorders ´The devil wears Prada´! Mijn kersverse collega´s gingen keihard in de verdediging. Zij waren verontwaardigd. Dat zij daarmee vergeleken werden! Hoe durfde hij. In het tumult kreeg de toehoorder geen kans meer zijn opmerking toe te lichten.
 
'Typisch PMO!', zeg ik. 'Huh!?', hoor ik je denken.
 
Nu ga je zien dat ik de film ook daadwerkelijk heb gezien, heb opgelet en het heb onthouden. En ja, ik heb de film meerdere keren gezien. Zonder enige schaamte. Komt ie:
 
Andy wordt in eerste instantie 'misbruikt' door haar baas. Ze moet de rotklusjes doen, de stad door rennen, de jas ophangen, noem maar op. Andy doet alles netjes. En hoe verder ze komt, hoe beter ze het doet. Tot het moment dat ze proactief taken begint op te pakken. Sneller is dan haar baas verwacht. Ze ontzorgt. Denkt mee. Ontstijgt haar niveau. Uiteindelijk neemt ze ontslag. Ze komt erachter dat ze in deze wereld niet wil werken. Ze solliciteert elders en krijgt uiteindelijk een enorm positieve referentie mee.
 
Zo. Je vat 'm al, maar ik licht 'm nog even toe voor al die andere lezers.
 
PMO-ers worden door velen onderschat, ondergewaardeerd, ingezet voor rotklusjes. Zo lang je je als PMO-er laat 'misbruiken', zal je misbruikt worden. Pas wanneer je opstaat, je toegevoegde waarde laat zien, je omgeving positief verrast, zul je verder komen. Dan wordt PMO echt een vak. 'PMO een brandmerk? Nee, een tattoo!', riep ik tijdens de afsluiting van onze kennissessie enkele maanden geleden. Maar we moeten het zelf doen. Met een positieve referentie als afsluiter.
 
Succes en veel plezier. Je hebt het zelf in de hand.
 
Groeten,
 
Frank

Over de auteur:

Frank Oeben

Frank is ontwikkelaar. Van mensen, van projecten en van organisaties. Door verbindingen te maken, kennis te delen en mensen hun eigen kracht te laten ontdekken en die toe te laten passen. Bij Ordina doet hij dit vanuit wisselende rollen. Meestal meerdere tegelijk, onder andere als trainer. Telkens op zoek naar vernieuwing. Vernieuwing die zin heeft. Zodat het meer gaat over waar het over moet gaan. Op Ordina.nl schrijft hij over wat hij tegenkomt, waarover hij zich verwondert of over iets dat hij wil delen.