ORDINA BLOGT

Laten we leuke dingen gaan doen

Ik heb gisteren besloten dat ik er wat nieuwe inzichten tegenaan ga gooien. We praten teveel in rondjes. Het begon bij mij te borrelen op een congres vorige maand. Ik schreef er een blog over. De trigger die de emmer deed overlopen was een sessie dinsdag met stellingen over PMO.

  • Frank Oeben
  • 2 mei 2013

Het seminarseizoen is begonnen. Dinsdag was ik op de IPMA Projectmanagementparade, nu zit ik in de hal van de Jaarbeurs te wachten op de opening van Overheid & ICT (lastig om de vooroordelen niet uit te spreken als je om negen uur niet binnen gelaten wordt, omdat een beurs voor ambtenaren pas om tien uur opent...). 23 mei ben ik op het Best practice seminar van Fortes, 4 juni natuurlijk het BPUG Seminar, 13 juni de PMI Netherlands Summit. Kennis delen, netwerken, trends ontdekken. Enorm leuk.

Leukde dingen doen

Ik heb gisteren besloten dat ik er wat nieuwe inzichten tegenaan ga gooien. We praten teveel in rondjes. Het begon bij mij te borrelen op een congres vorige maand. Ik schreef er een blog over. De trigger die de emmer deed overlopen was een sessie afgelopen dinsdag met stellingen over PMO. Een uitstekende sessie. Inhoudelijk goed en goed gefaciliteerd. Maar voordat we het met zijn allen wisten, zaten we in een discussie over het bestaansrecht van PMO. Weer! Weer Calimero. Weer een discussie over projectmanagers die 'ons' onvoldoende waarderen, denken 'ons' niet nodig te hebben, eigenlijk eens een half jaartje bij 'ons' stage zouden moeten lopen om echt 'ons' vak te leren. En respect voor 'ons' vak te krijgen.

Maar waarom eigenlijk? Waarom moet iedereen ons aardig vinden? Waarom moet iedere projectmanager een PMO'er hebben? Waarom moet iedereen in ons geloven?

We kunnen eindeloos deur tot deur gaan. Maar kunnen we ons niet veel beter focussen op onze eigen kracht? En op de mensen en organisaties die wel 'geloven'? Dit gaat een beetje tegen mijn voorgaande uitspraken in. Ik heb tijdens twee eerdere sessies zelf opgeroepen om samen de rest van de wereld te gaan veroveren. Maar dat wil ik dus bijstellen. Niet een eindeloze kruistocht, maar focus op waar winst te behalen valt. De kern van alle verandering is dat er een wens is om te veranderen. Een probleem heeft pas een oplossing nodig als het probleem ook als zodanig ervaren wordt.

Ondertussen groeit de markt voor PMO nog steeds. Het wemelt van de vacatures en aanvragen. Gespecialiseerde PMO-bedrijven schieten als paddestoelen uit de grond. Doen we het eigenlijk niet al hartstikke goed?

Enerzijds vechten we dus een strijd die niet te winnen is en anderzijds hebben we misschien eigenlijk wel helemaal geen probleem. Natuurlijk gaat de verandering niet zo snel als dat we willen. En natuurlijk is het goed om ervaringen te delen. Maar laten we elkaar niet telkens weer diezelfde put in praten. Vooral niet als we 'onder elkaar' zijn.

Terug naar die PMO-sessie van dinsdag. We waren met vakgenoten onder elkaar en waren het allemaal met elkaar eens. De discussieleider was blij met de eensgezindheid. Ik bracht in dat dat wel eens anders had kunnen zijn wanneer dezelfde stellingen aan een ander publiek waren voorgelegd en dat de uitkomsten dan heel anders zouden zijn geweest. We zaten in een zaal met mensen die deze parallelsessie hadden uitgekozen. Die hebben interesse in PMO. Dat zijn al gelijkgestemden. Een deur verder had een heel ander geluid klonken.

De stelling was trouwens 'Een goede projectmanager heeft geen PMO nodig'. De discussie aanhorende riep ik op een gegeven moment: 'Een goede projectmanager heeft geen tester nodig'. Waarmee ik maar wil aangeven dat PMO een vak is. Net als testen. Of programmeren. Maar dat betekent niet dat het in elk project nodig is. Of in ieder team apart benoemd moet worden en met een specialist moet worden bemenst. Een klein project kan iemand in zijn eentje doen. Als die persoon maar genoeg kennis in huis heeft.

Omvang, complexiteit en volwassenheid van de projecten, maar juist ook de samenstelling van het team en de aanwezige kennis zijn criteria om bepaalde specialisten in te zetten, zoals een PMO'er.

Als dat zo is, vullen 'wij' die positie. Is dat niet zo, trekken wij verder.

Niet meer trekken aan een dood paard, maar trekken naar groene weiden.

Trek je mee?

Het zou zoveel negativiteit schelen. Er kan zoveel energie in leuke dingen gestopt worden. Dat levert meteen ook veel meer op. En we hebben meer lol. Samen.

Daar gaan we!

Groeten,

Frank

Over de auteur:

Frank Oeben

Frank is ontwikkelaar. Van mensen, van projecten en van organisaties. Door verbindingen te maken, kennis te delen en mensen hun eigen kracht te laten ontdekken en die toe te laten passen. Bij Ordina doet hij dit vanuit wisselende rollen. Meestal meerdere tegelijk, onder andere als trainer. Telkens op zoek naar vernieuwing. Vernieuwing die zin heeft. Zodat het meer gaat over waar het over moet gaan. Op Ordina.nl schrijft hij over wat hij tegenkomt, waarover hij zich verwondert of over iets dat hij wil delen.