ORDINA BLOGT

Over de communicerende vaten van contentmanagement

Bij de toepassing van ‘volwassenheidsmodellen’ wordt er te vaak gestreefd naar het hoogste volwassenheidsniveau. Waarom willen organisaties eigenlijk volwassen worden? Is kind zijn niet veel leuker? En waarom moet je eigenlijk alles kunnen? Het kost vreselijk veel tijd en geld om alles te kunnen. En dan? Gaat het dan goed met je? Ik vind van niet.

  • Frank Oeben
  • 30 oktober 2013

Volwassenheidsmodellen zijn natuurlijk enorm hip en gaaf. Wij hebben er ook een ontwikkeld. En noemen dit het Content Management Maturity Model, kortweg CM3. Natuurlijk hoort er een scan bij. We gaan binnen een organisatie kijken hoe kundig de medewerkers zijn, naar de inrichting van de organisatie en de positionering van het vak content management daarbinnen, naar de processen en naar de ondersteuning door systemen.

Maar het is onze missie om organisaties te adviseren vooral niet het maximale niveau op ieder onderdeel te scoren. Tenzij er noodzakelijke certificeringen of wetgeving aan ten grondslag liggen, geldt hier de wet van de communicerende vaten.

Immers, als je medewerkers op de juiste criteria zijn geselecteerd, met hun vak bezig zijn en juist worden begeleid hebben zij minder strak ingeregelde processen nodig om hun werk goed uit te voeren. Is de organisatie zelf erg volwassen, wordt content management als vak binnen de organisatie erkend en bovendien ondersteund door een sterk, goed ingericht en op de werkwijze afgestemd systeem, dan heb je minder goede mensen en minder sturing op het proces nodig. En met topmedewerkers en een topsysteem zijn de organisatie en de processen weer minder relevant. Een en ander heb ik getracht visueel te maken in het plaatje hiernaast.

Door te ontdekken waar de kracht binnen een bedrijf zit, maar ook naar de focus en eventuele investeringsbereidheid, toekomstige ontwikkelingen en flexibiliteit, kan een model gekozen worden waar vervolgens de lat op wordt gelegd. Hoe hoog de lat gelegd wordt is dus afhankelijk van de doelen van het bedrijf. Niet van de hoogste score. Met een volwassenheidsscan ga je daarbij dus niet oordelend kijken naar waar de half lege glazen zijn, maar ga je kijken of de juiste glazen voldoende vol zijn. Of de vaten goed met elkaar communiceren. Dan hoef je alleen dat nog maar met elkaar in lijn te brengen. Natuurlijk is dat ook een hoop werk waar specifieke expertise bij benodigd is, maar die hoop werk is wel een stuk kleiner.

Dat scheelt geld en vooral stress en gedoe. Wel zo leuk.

Over de auteur:

Frank Oeben

Frank is ontwikkelaar. Van mensen, van projecten en van organisaties. Door verbindingen te maken, kennis te delen en mensen hun eigen kracht te laten ontdekken en die toe te laten passen. Bij Ordina doet hij dit vanuit wisselende rollen. Meestal meerdere tegelijk, onder andere als trainer. Telkens op zoek naar vernieuwing. Vernieuwing die zin heeft. Zodat het meer gaat over waar het over moet gaan. Op Ordina.nl schrijft hij over wat hij tegenkomt, waarover hij zich verwondert of over iets dat hij wil delen.